Reisverslag Henk Lunshof en Elly Oosting Z.A.

Geplaatst op door

Reisverslag van Henk Lunshof en Elly Oosting van een reis naar Wiebe, Simone en Lisa van der Heide, Stichting Jesus The Rock Missions, Gonubie, Zuid Afrika.
 
Adres: Gonubie Glen OAK G 105, Gonubie, East Cape. Zuid Afrika
 
Periode 13 – 29 november 2019.
 
Donderdag 14 november 2014
 
Rond vijf uur in de morgen gaan we naar de vertrekhal op het vliegveld van Johannesburg, Zuid Afrika voor de doorvlucht naar East London aan de Zuidoostkust. Gisteren zijn we vanaf Nederland aangekomen. We gaan nabij East London in Gonubie Wiebe, Simone en Lisa van der Heide bezoeken. Zij werken al twintig jaar in de sloppenwijk van Gonubie voor de Stichting Jesus the Rock Missions. We checken in voor de volgende vlucht en leveren de koffers weer in. Ondertussen komt de luchthaven ook weer tot leven. Tampo Airport Johannesburg is de grootste luchthaven van Afrika. We zitten bij gate E 6 en wachten op de bus die ons naar het vliegtuig zal brengen. Met de bus rijden we over het platform en komen bij een wat oude Boeing 737 van de maatschappij Kulula. In het vliegtuig is het krap zitten maar de vlucht duurt maar anderhalf uur. De vlucht brengen we grotendeels slapend door. Ineens voelen we dat we dalen en zien door het raampje de Indische oceaan. We landen op het vliegveld van East London. Het vliegveld is een klein nationaal vliegveld. Weinig groter dan het vliegveld Eelde dichtbij Assen. Het is regenachtig. Ook op het vliegveld van Johannesburg had het gezien de plassen behoorlijk geregend. We wachten in het vliegtuig. Een trap wordt tegen het vliegtuig aangereden en gaat ook weer weg. Er komt een andere trap en dan dalen we af. Het is nu droog met een frisse wind en zwaar bewolkt. We lopen het eenvoudige stationsgebouw. Kijkend naar de uitgang zie ik een glimp van een persoon dat Wiebe moet zijn. Man met een grote baard. Lopend met de koffers naar de uitgang staat Wiebe ineens naast ons. Een hele hartelijke begroeting. We gaan gelijk door naar de parkeerplaats. We zien een grote 4-wheeldrive Nissan staan, de koffers gaan achterin. Even later rijden we door East London. Druk pratend met Wiebe over de vlucht, hoe is het met jullie enz. enz. Simone is thuis en Lisa is op school bezig met haar overgangsexamens. We rijden na East London, naar Beacon Bay, langs Lisa haar school. We rijden de stad uit door een heuvelachtig landschap richting het boerderij/woning/jeugdcentrum van Wiebe en Simone. We rijden vervolgens over een bonkige country-side weg, een weg die we veel zullen rijden. Slingerend gaat de 3 km lange weg door een mooi landschap met hier en daar een farm. Bijna op het eind van deze road zien we rechts “Beautiful Promise’ de boerderij annex jeugdcentrum. Bordjes aan de road met pijlen met Jesus The Rock Missionss hadden ons al gewaarschuwd dat we de boerderij naderden. Het toegangshek glijdt open en we rijden het erf op. Simone staat buiten en de begroeting is allerhartelijkst. We zijn er. We lopen gelijk door naar de woning. Heerlijk ontvangst met koffie en appelflappen en bijpraten. Aan stof geen gebrek. Dan wordt de tijd om naar onze B&B Chanteclear te gaan aan de Oceanway road in Gonubie. De Nissan mogen we lenen de komende 14 dagen. Geweldig dat dit mogelijk is! Henk achter het stuur, (rechts) en gelijk het linksrijdend verkeer in. We volgen Wiebe die op zijn motor voor ons rijdt. Wiebe heeft een eenvoudige maar zeer praktische plattegrond getekend van Gonubie en de route B&B naar de boerderij. We rijden door Gonubie, daarbij ook scherp op het wegdek lettend om de hole’s in de weg te ontwijken en rijden tenslotte langs de Indische Oceaan. Een mooie B&B op de 1e verdieping, we zien de zee vanaf ons terras bij ons appartement. Het appartementen complex (7) is van Tony en Stella, vrienden van Wiebe en Simone. We spreken af met Wiebe vanavond bij hun te eten maar daarvoor langs een sportveld te gaan in Gonubie waar Wiebe met jongens uit de township zal zijn. Maar op de kamer overvalt ons de slaap en komt het daar niet meer van. Aan de hand van de plattegrond rijden we naar de boerderij en hebben een heerlijk dinner bij Wiebe Simone en Lisa. We ontmoeten Lisa nu ook. We pakken alle presents uit die we meegekregen hebben uit Nederland. Het is al net een beetje Sinterklaas. Wiebe is vooral geroerd door de cadeautjes van zijn moeder. Tegen negen uur rijden we weer richting Chanteclear, de B&B. We rijden de 3 km bonkige weg bijna stapvoets af. We rijden vervolgens een asfaltweg af en bij de eerste rotonde rijden we over een hoofdweg tot de derde vk-lichten en gaan dan rechts. Het lukt om links te blijven rijden. In het appartement zakken we weg in de diepe slaap. Tot morgen.
 
Vrijdag 15 november 2019.
 
Opstaan in Gonubie. We horen het ruisen van de oceaan, het is net een geluid van een zware regen op het dak. Je kunt er goed op slapen. De zon schijnt en het is gelijk al een lekkere temperatuur. We ontbijten buiten op ons terras. Het appartement is prima. Het weer is voor ons Nederlanders een weldaad in november. We hebben om 10.00 uur afgesproken met Wiebe en Simone aan het begin van de onverharde weg. We gaan met Simone inkopen doen voor het einde jaarfeest wat op 22 november a.s. zal plaatsvinden. Simone neemt het stuurwiel daar over en we rijden de N2 op richting Beacon Bay. Naar Chinatown voor het kopen van presentjes voor het eindejaarsfeest. Hierna door naar een gigantische mall Henningway ook wel het kasteel genoemd. We zien het grote witte complex oprijzen aan de rechterkant van de N2. We drinken daar koffie in Woolworths een gezellig koffierestaurant, We dwalen daarna door een boekhandel, mooie boeken in het Afrikaans o.a. en favoriete Cd’s. We rijden vervolgens weer richting boerderij. Simone rijdt snel en vaardig met de grote Nissancar. We verkennen de boerderij ,het kantoor van Wiebe en het jeugdcentrum.
 
“Het jeugdcentrum is gebouwd door Wiebe en vier broers van hem en een zwager die een paar jaar geleden daarvoor waren overgekomen uit Nederland en Canada. Een mooi dagverblijf met een slaapzaal met stapelbedden en 2 “natte” ruimtes. Vandaag begint het weekend voor 15 kinderen op de boerderij. Om de week zijn er kinderen een weekend te gast. De groepen zijn 15 kinderen groot en elk kind komt zo vier keer in een jaar op de boerderij. Verdeeld over 100 kinderen. Alle 100 kinderen komen op het einde jaarfeest op 22 november a.s.”
 
Wij maken een wandeling over de boerderij met Simone. Ruig Afrikaans landschap met stenen die boven het maaiveld boven de grond uitsteken, de z.g. kopjes. In de vallei is een waterplas, een pool die gebruikt wordt voor het zwemmen van de jeugd en ook als drinkplaats voor de koeien. De helling naar de anderekant was afgebrand door onvoorzichtigheid van een bewoner van een township die er achter ligt. De helling is nu weer groen zij het met nog niet veel gras. Wiebe heeft aan de grens van het land van de boerderij een draad gespannen als afrastering. Hij heeft zelf 2 ha bij de boerderij maar mag 20 ha gebruiken voor max 5 koeien. Nu zien we in de verte de boerderij van Wiebe en Simone liggen een mooi gebied om even een wandeling te maken.
 
“ Wiebe vertrekt om 16.00 uur met de KIA naar de township om de kinderen te halen. De KIA is eigenlijk een vrachtwagen die omgebouwd is tot personenvervoer. In de vroegere laadruimte zijn banken gemaakt en zodoende kunnen er 16 kinderen in vervoerd worden . Rond vijf uur is hij terug met de kinderen. Ze staan wat onwennig naar ons te kijken en we worden geïntroduceerd als uncle en auntie. Wiebe had bij de township nog twee plaatsen voor dit weekend over en er stonden nog 6 kinderen te wachten. Eén van de kinderen vertelde dat hij de hele dag al een stem in zijn hart had gehoord dat hij mee mocht. Wiebe had geloot onder de 6 en het ene jongetje met de stem was bij de uitverkorenen, hij mocht mee. In de huiskamer van het jeugdcentrum worden door Wiebe en Simone eerst de regels verteld waaraan ze zich hebben te houden. Verschillende leiders in de groep nemen de leiding binnen de groep over. Terug in de woning vertelt Wiebe een teleurstelling. Er is op het stadstrand een braai georganiseerd, een slecht feestje met alcohol en drugs etc. Deelnemers moesten voor toegang 200 rand betalen. Een paar jongeren die close zijn met JTRM hadden zich laten verleiden om daar heen te gaan. Wiebe denkt dat een vrij charismatische leider hiervan de organisator is . Hoe kunnen jongeren die zo close zijn met JTRM zich hebben verleiden door daar heen te gaan? We bidden samen en leggen het voor God neer. Het ging de laatste tijd zo goed. Wanneer de organisator van dit feest werkelijk bekend wordt wil Simone hem 1: 1 aanspreken. De jongelui gaan eten en verzorgen zelf de verdeling. Wij gaan ondertussen ook eten. ’s Avonds worden er spelletjes gedaan in de huiskamer van het jeugdcentrum. Daarna wordt er via de beamer een film vertoond. Wij gaan moe met veel indrukken richting Chanteclear. “
 
Zaterdag 16 november 2019.
 
We staan op en doen vanmorgen rustig aan. Het regent dus geen ontbijt buiten.
 
“Wiebe zei gisteren na het incident met de jongeren naar het slechte feestje: “Waar doen we het allemaal voor, het is soms zo moeilijk.” Het enige wat mogelijk is, is het vrijmoedig bij God neerleggen. De township waar je soms het gevoel krijgt dat satan de alleenheerser is. Er zijn altijd lichtpuntjes doordat de Heer het uiteindelijk allemaal in Zijn hand heeft. Moeilijk soms en een worsteling. Gods goedheid is er om door ons te delen. God ziet alles en weet alles en volgt zijn weg die wij mensen vaak niet zien. Wiebe en Simone hebben slecht geslapen over het incident van gisteren m.b.t. het slechte feestje. Wiebe was vanmorgen naar de township gegaan. Degene waarvan ze dachten dat hij het had georganiseerd bleek dit inderdaad te zijn. Wiebe had een gesprek met de vader van de jongen gehad. Deze zei dat hij van niets wist. Hij had ook geen toestemming gegeven. Wiebe had vervolgens een gesprek met de jongen gehad en hem de keuze voorgelegd? Hij had ook nog een gesprek met een andere jongen gehad. Daarna was hij teruggegaan en was zichtbaar opgelucht dat hij deze actie had gedaan. “
 
“De grond waar het huis en het jeugdcentrum op staan is voor 99 jaar gehuurd van een dominee. Wiebe huurt er 2 ha van, in totaal is het 20 ha verdeeld over drie delen met de buren. Het jeugdcentrum is eigendom van JTRM. Bij verkoop van de grond zullen de pachters via hun huurcontract mee gaan. Destijds werd een huurverhoging van 8 % teruggebracht naar 3 %. Echter de verhuurder heeft het nergens over en krijgt elke 2 maand de zelfde huur zonder de huurverhoging. De verhuurder was een rijk man. Hij is voorganger in een vrij kleine kerk niet ver van de township. Een kerk die hij zelf heeft laten bouwen. Aan de andere kant moet Wiebe niet aankomen met onderhoud aan het centrum bij hem. Wiebe en Simone moeten dit zelf oplossen”.
 
“We komen aan op de boerderij tegen de lunch. We helpen met het gereed maken van de maaltijd voor de boys. De jongens hebben in de morgen allerlei veldsporten gedaan waaronder voetbal. Na de middag gaan de jongens zwemmen in de pool op de boerderij. Zij doen tevens ook allerlei werkzaamheden op de boerderij. Later op de middag helpen ze Wiebe met het kappen van het hoeven van de geiten. De geiten blèren hardgrondig wanneer ze aan de beurt zijn. Maar één van de jongens heeft de geit stevig vast bij de hoorns terwijl Wiebe de hoeven één voor één ter hand neemt. ’s Avonds worden er weer spelletje gedaan in de woonruimte van het jeugdcentrum en om tien uur ligt iedereen op zijn bed en is het stil.”
 
Zondag 17 november 2019.
 
“Om 09.30 uur zullen we bij Wiebe en Simone zijn voor de afsluiting van het weekend met de jongens. Het weer is redelijk. We zitten in een kring met de jongens in het jeugdcentrum en er is een gesprek met hun hoe ze het weekend gevonden hebben en wat ze verder nog willen vertellen. Hoe hebben ze het weekend ervaren? Wat vonden ze leuk en wat vonden ze minder leuk? We lezen uit de Bijbel en sluiten het af met gebed. Om 11.00 uur stappen de boys in de KIA en Henk rijdt mee naar de township. We rijden de township op en Wiebe stopt op verschillende plaatsen waar telkens een paar jongens uitstappen. De grauwheid van de township tegemoet. Je kon duidelijk merken op de boerderij dat de jongens ontspannen waren en het echt naar hun zin hadden. Ik zie voor het eerst een township. Het tart elke omschrijving van extreme armoede. Wat een totaal ander leven van mensen. We stappen uit en ik maak met Wiebe een wandeling over de paadjes tussen de krotten. Je ziet en hoort dat Wiebe hier bekend is. Hij kent de mensen en wordt gekend! We komen aan bij de hut die Wiebe heeft gebouwd in 1997 en waarin hij 3 en een half jaar heeft gewoond. In 1997 maakte Wiebe aan boord van het hospitaalschip Anastasia van Mercy Ships een tour langs de Zuidoost kust van Zuid Afrika om mensen te helpen. Hierbij kwam hij in de township van Gonubie. Hij werd er van overtuigd dat hier zijn geroepen plaats was om de mensen in hun ellende te helpen. Na afloop van de tour met de Anastacia reisde Wiebe terug naar de township en overlegde met de leiding van de township of hij een stukje grond kon krijgen. Hij bouwde daar van resthout een hut en ging er wonen. De eerste periode was eenzaam maar gaande weg werd hij bekend en geaccepteerd. Hij bekommerde zich speciaal om de jeugd. Wiebe woonde drie-en-een-half jaar in deze hut en hij werd één met de bewoners van de township, hij werd een gelijke. Een bekende voor de mensen en hij leerde de mensen kennen. Wiebe legt uit hoe de bouw van de hut is gegaan. Dat hij materialen kreeg van verschillende kerken in Gonubie om de hut te bouwen. De hut is inmiddels sterk vervallen, er wordt door de huidige bewoners aan de hut geen onderhoud gepleegd. Wiebe zijn hut was wat groter dan de gemiddelde hut in de township. Zo kon hij een mens in een crisis situatie tijdelijk onderdak geven. We groeten de mensen en zetten de wandeling door de township voort. We rijden verder door de township over een wirwar van paadjes, wegen langs de hutjes en langs veel afval. Veel mensen en vooral heel veel kinderen. We komen bij het huis waar Wiebe en Simone hebben gewoond nadat ze waren getrouwd en Simone ook naar Zuid Afrika was gekomen. En waar Lisa is geboren. Het huis wat destijds op de rand van de township stond staat nu omgeven door hutjes in de township en ziet er ook vervallen uit. We keren terug naar de boerderij. Er is natuurlijk weer veel stof voor praten.”
 
’s Avonds gaan we naar de Nederduits Gereformeerde kerk in Gonubie waar een jaarlijkse kerstzangdienst/ sing inn wordt gehouden. De gangbare taal is Afrikaans een met het Nederlands verwante taal. De kerk is behoorlijk bezet. Op het podium is een band en er wordt volop gezonden door de Afrikaners. Een blanke kerk. Na afloop van de dienst gaan we naar Chanteclear, Onder het ruisen van de zee slapen we weer in.
 
Maandag 18 november 2019.
 
We staan op en ontbijten in de zon op ons terras. We gaan vervolgens eens even bij de zee kijken. Tegenover Chanteclear loopt een voetpad door het bosschage naar het strand. We staan aan de Indische oceaan. We zitten op de zelfde breedtegraad als Perth aan de westkust van Australië naar het oosten. Wel op een afstand gelegen van 10.600 km. Het strand is vrij kort en gaat over in een brede rots strook in zee die bij eb helemaal bloot komt te liggen. Er is enkele behoorlijk getijden verschil. We zien hoge geisers op de rotsen in zee, een mooi gezicht. Het water moet vrij koud zijn met veel haaien. In de 350 km zuidelijker gelegen stad Port Elizabeth komen de Indische en Atlantische oceaan bij elkaar en kan het behoorlijk spoken. We gaan naar links en maken een wandeling langs de beach. We komen op de boulevard van Gonubie en maken een wandeling over een boardbrug, een houten wandelpad naar het toeristenstrand van Gonubie, een beschermd rustig strand.
 
“Na de middag hebben we een afspraak met Simone die een meisjesgroep (18 in totaal ) uit de township heeft in het gebouw van de NGKerk in Gonubie. Ze haalt de jonge meisjes op uit de township met de KIA. Er wordt vanmiddag geknutseld. Ook Marita is aanwezig die Simone helpt bij de meisjes en vaak ook met andere dingen. De meisjes maken engeltjes en spelen daarna met poppen wat ze zichtbaar leuk vinden doen. Simone legt uit dat dit tevens therapie is voor de meisjes die vaak traumatische dingen hebben meegemaakt of meemaken Therapie om de moeilijke thuissituaties mede te beheersen. Na afloop van de middag rijdt Elly mee met Simone in de KIA om de meisjes terug te brengen naar de township.”
 
We eten ’s avonds pizza met elkaar. Een mooie boodschap zegt Wiebe en Simone telkens tegen ons: “We hebben nu het gevoel dat we er niet alleen voor staan”. Dit geeft een goed gevoel. Lisa is thuis veel aan de studie. We gaan weer in het donker naar Chanteclear en liggen om 22.00 uur op één oor.
 
Dinsdag 19 november 2019.
 
Even na zevenen staan we op. We ontbijten in de zon op het terras.
 
“We hebben afgesproken met Simone dat we om 22.00 uur op de boerderij zullen zijn om te helpen dingen klaar te maken voor het eindejaarsfeest op vrijdag 22 november Vanmiddag om 15.30 uur zal ik op het sporterrein zijn in de township om met Wiebe bij voetbal te zijn tussen jongens van JTRM en een andere jeugdgroep. Oranje en een gele partij. Tijdens de voetbalmatch heb ik een gesprek met de huidige bewoner van Wiebe zijn hut. Hij zegt overtuigd christen te zijn. Hij heeft zijn ups en downs ook gehad. Na de wedstrijd verzamelen de jongens zich rond de KIA. Ze krijgen brood van Wiebe ,zo uit het pak en ze krijgen drinken. Ze krijgen dit omdat de cultuur zo is dat er bij alle activiteiten gegeten en gedronken wordt en ook omdat sommigen thuis te weinig krijgen. Wiebe leest voor uit een Xhosa Bijbel. Morgen, woensdag heeft Wiebe een voetbalmatch met een oudere groep in de township.. Wiebe en Simone werken volgens een strak plan m.b.t. de voorbereidingen voor 22 november. Er moet heel veel georganiseerd worden en dit verloopt planmatig. Wiebe staat elke morgen om 06.00 uur op.- Om 09.45 uur zijn we op de boerderij. Marita die ook zal helpen is er al. Eerst een gezellige koffie. Daarna maken we in het jeugdcentrum zakjes klaar met inhoud. 100 Zakjes voor elk kind één. Het gaat in een rap tempo, alles ligt uitgestort op de tafel.“
 
“Afwachten of de oudere groep ook daadwerkelijk komt voetballen i.v.m. het incident afgelopen weekend. Na het einde jaarsfeest is het zomervakantie. De kinderen in de township gaan uit logeren naar andere townships of naar het platteland. Wiebe wil in de vakantie onderhoud doen aan het centrum en dan gaan ze met z’n drieën voor 5 nachten naar Jeffrey’s Bay even voorbij Port Elizabeth. Half januari 2020 beginnen ze weer met het programma voor de jeugd uit de township. Het jaar is steeds verdeeld in 4 periodes van 3 maanden, daartussen vakantie, soms een week en in de zomervakantie natuurlijk langer. “
 
Woensdag 20 november 2019.
 
“Lisa participeert wanneer ze tijd heeft in het werk van JTRM. Samen met Wiebe schrijft ze een Bijbels dagboek voor de kinderen in de township. In de weekenden wanneer er kinderen op de boerderij zijn geeft Lisa bijbelles. In het begin zag Lisa er tegenop wanneer de jongeren op de boerderij kwamen nu kijkt ze er naar uit. Op het eindejaarsfeest gaat ze samen met één van de jongens optreden als goochelaar. Om het jaar wordt er een clown uitgenodigd op het eindejaarsfeest. De clown is er volgend jaar weer bij.”
 
Wanneer we ‘s avonds weer vertrekken naar Chanteclear zet Lisa de auto klaar. Ze mag al graag autorijden. Wiebe is een enorme klusser, doet alles zelf. Jeugdcentrum afgebouwd, watervoorzieningen, afrasteringen. Hij had twee doorgezaagde palen nodig voor de hindernisbaan. Aankoop kostte 3000 Rand. Wiebe had nog een paal liggen en zaagde de paal zelf door tot twee helften. Wiebe leerde zelf diverse programma’s op de computer. Simone; Veel mensen kennen JTRM niet omdat we niet aan fondswerving doen. Proberen wel veel voorlichting te geven dat de bekendheid groter wordt. Dat mensen worden bewogen om te gaan ondersteunen. Het is een stralende dag, vandaag bij Chanteclear. We maken een lange wandeling deels langs het strand. Nu vanaf het appartement naar rechts. Dan terug door de woonwijk. Er staan veel grote huizen in deze woonwijk. We drinken koffie bij het Pannecakehouse. We maken een toertje met de auto en rijden richting Beacon Bay. We zijn nu ook dichtbij Lisa haar school. Terug tanken we, 1 liter benzine kost rond 1 euro en gaan langs de sparsupermarkt voor we weer terug gaan naar het appartement. Rustige avond. Morgen pikken we Simone op en gaan naar het kasteel, de Hemmingway mall. We bezoeken de o.a.boekhandel daar weer. Morgen al weer donderdag, de week vliegt.
 
Donderdag 21 november 2019.
 
Stralende zelfs warme dag. Vanmorgen gaan we met Simone naar de Hemmingway mall in Beacon Bay. Elly gaat winkelen en Henk bezoekt de boekhandel. Simone moet nog een aantal zaken regelen. Heerlijk lunch in Lavender Blue. Veel gepraat. Zitten op een terras waar ook regelmatig apen komen. Zien ze nu niet.
 
“Simone verteld over hun geschiedenis. Hoe ze in 2003 de onjuiste beslissing namen terug te keren naar Nederland. God had een andere weg met hen voor maar zij waren eigenzinnig. Ze woonden in Nederland in Radewijk dicht bij Dedemsvaart. Toen Lisa 3 jaar was gingen ze samen terug naar Gonubie. Ze kregen toen een voorlopige werkvergunning van Zuid Afrika. Met de NGK kerk in Gonubie altijd een relatie gehouden zolang ze wonen in Zuid Afrika. De samenwerking met de Baptistenkerk ging wat minder het, zij wilden wel samenwerken maar helemaal volgens hun eigen plan. Dan wilden ze een programma maken voor alle Baptistenkerken in Zuid Afrika voor het werken in de townships. Dit zonder dat Wiebe en Simone hierin werden gekend. De NGK kerk was altijd bereid tot samenwerking en ter beschikking stellen van het kerkgebouw. Wiebe had woensdag gevoetbald met de oudere groep en hij had een goed gesprek met ze gehad. Er waren er 3 op het ‘slechte’ feestje geweest maar waren op tijd weer teruggekeerd. Geen alcohol gedronken.”
 
We eten heerlijk aardappelen met rode kool, Hollandse pot. Wiebe gaf nog een rondleiding op de boerderij. Nog even nagepraat. De hemel is strak rood van de ondergaande zon, morgen weer mooi weer. Morgen de dag van het eindejaarsfeest. Om 14.30 uur bij de kerk.
 
Vrijdag 22 november 2019.
 
“Het eindejaarsfeest vandaag, we zijn erg benieuwd. Ongeveer 100 jongeren zullen samen komen in de NGK kerk in Gonubie. Zij worden vanmiddag met een pendeldienst opgehaald van de township. Het is weer een mooie zonnige dag. Het wordt zelfs warm. Tony en Stella brengen 3 dozen gebak om mee te nemen naar het eindejaarsfeest. Dat is hun jaarlijkse bijdrage aan het feest. In de loop van de morgen ga ik even kijken bij de kerk. Dominee Jurie laat me binnen. De kerk is ontruimd en in de kerkzaal staan zitjes al naar gelang de grote van de groep. Tafeltjes met stoelen er om heen. Deze inrichting van de kerkzaal was gisteren al zo, er was toen een feestje voor ouderen en het kon dus blijven staan. Er staat wel al van alles op de tafeltjes. Dit is al georganiseerd door Wiebe en Simone. Het feest is tot in details georganiseerd en er is een programma met op één volgende onderdelen. Om 14.00 uur zijn we er, Wiebe, Simone en Lisa zijn er al. In de zaal gaan we helpen drinken verdelen over de tafeltjes. De beeld en geluidsman van de kerk is ook gearriveerd en zal op dit gebied assisteren. Verder zullen helpen Janele en haar zoon Cameron en Marita weer en wij. Tegen 3 uur rijd ik in de Nissan achter Steve aan die in de KIA rijdt naar de township. Direct bij de ingang op een parkeerstrook staan al een groep kinderen. Ze komen op ons af en overhandigen de uitnodigingsbriefjes. Vervolgens stappen ze in. Het is maar een kleine afstand naar de kerk dus er kunnen veel kinderen in de auto. Vol rijden we naar de kerk. De kinderen stappen bij de kerk uit en moeten buiten wachten. Wanneer iedereen er is maken we buiten op de trap van de kerk de groepsfoto. Ook Marita pendelt met haar eigen auto mee. Ook zien we onderweg groepen jongeren die lopend naar de kerk komen. Wanneer we een tweede keer gependeld hebben is iedereen er ongeveer. We gaan naar de achterkant van de kerk en iedereen gaat zich opstellen op de trappen. Een echte groepsfoto, 100 jongeren en leiding op de foto. De plaats is wat minder handig want het is pal tegen de zon in. Je ziet dat sommigen automatisch hun plaats innemen, zij hebben dit al vele keren meegemaakt waarschijnlijk. Dan begint het programma en loopt iedereen de kerk in. Wanneer iedereen is gezeten opent Wiebe de middag met gebed. Yamkele leest het kerstverhaal. Dan worden er op de beamer foto’s vertoond van de kinderen van het afgelopen jaar. Dit brengt veel plezier en hilariteit met zich mee onder de jongeren. Kreten van herkenning klinken door de kerk. Dan is er een soort talentenjacht. Veel jongeren gaan in een competitie alleen of in groepjes zingen op het podium. Er zijn veel onder hun die niet op het podium willen nu het er op aan komt. Ze schamen zich of hebben volgens hen zeggen wat ze zouden doen niet goed ingestudeerd. Wiebe praat met hun en uiteindelijk komen ze het wel. Er wordt veel plezier beleefd aan het optreden. Dit gaat zo door tot kwart voor vijf. Dan verschijnt de spar met de hamburgerbroodjes en de friet. We beginnen gelijk met het uitdelen op de tafeltjes. Alvorens we beginnen wordt er stilte gehouden voor gebed. De hele middag wordt aan elkaar gepraat door Olwetha die dit voortreffelijk doet. Om half zes worden de cupcakes rondgedeeld als een dessert na de hamburgers. Lisa en Oly doen hun goocheltrucs wat erg aanslaat. Zij hebben het goed voorbereid. Dan gaan Oly en Lisa een bingo doen. Dit is een spannende aangelegenheid maar komt niet helemaal uit de verf. De kinderen houden het niet goed bij of het gaat wat te snel. Daarna hebben we het uitdelen van certificaten en medals voor de voetbal en voor de gekozen Best Friend voor de jongeren en ook voor de ouderen van het jaar. Er is veel eten en drinken, allemaal gesponsord. Rond half zeven spreken Yamkela Heli en Amiko Khethani twee overtuigde christenen die vanaf het begin JTRM hebben meegemaakt. Zij spreken overtuigend in Xhose en/of Engels. We gaan nu richting afsluiting en zingen het volkslied van Zuid Afrika, Nkosiskelela Africa en de worship songs Lay me down, Your Love Defends Me en Home. Wiebe sluit het feest af met dankgebed. Een aantal leiders worden aangewezen voor een ordelijk verlaten van de kerkzaal naar de auto’s. De kinderen krijgen nog een zak mee met snoep, appels en een T-shirt. Ingestapt worden de kinderen teruggebracht naar de township. Wij vonden het een mooi geslaagd feest waarbij je zag dat de kinderen genoten. Daar ging het om. Nadat de kinderen zijn vertrokken gaan we met een aantal helpers uit de township die nog achter zijn gebleven aan de slag in de kerk. De kerkzaal moet worden aangeveegd. Daarna moeten de stoelen in rijen worden neergezet in de kerk. De koster Willem treedt nogal een beetje onheus op tegenover de helpers waarvan sommigen het beter door hebben dan koster Willem. Jammer dat deze man zo optreedt. Willem gaat tenslotte maar op huis aan en dan lukt het in de kerk met de stoelen ineens veel beter. Wat over is aan etenswaren gaat zoveel mogelijk mee naar de township. Voldaan gaan we huiswaarts.”
 
Zaterdag 23 november 2019.
 
“We rijden naar Glen OAK G 105 of te wel naar de boerderij, de plaas op het zuid Afrikaanse platteland. We zitten aan de keukentafel te evalueren over het eindejaarsfeest met Wiebe en Simone. Wiebe heeft al een evaluatierapport gemaakt, wat moet anders en wat kon nog beter? Zij hebben vergelijking natuurlijk die wij niet hebben. Er kunnen sommige dingen wat beter. Het geheel duurde wat te lang volgens Wiebe. Er gingen veel dingen heel goed. Respect gekregen voor het organiseren van dit feest voor Wiebe en Simone.”
 
We gaan vervolgens met Simone naar Nahoon. We gaan daar kijken bij de plaatselijke NGKerk waar een Afrikaanse markt is georganiseerd, waarschijnlijk ten bate van de kerk of voor een goed doel. Een stralende warme dag. Het is er gezellig met veel echte Afrikaners. Deze grotere kerk als in Gonubie bekeken, onder de indruk van een mooi muurkleed met Afrikaans opschrift in de kerk. Ook veel eetkraampjes. Het ziet er gezellig uit. Afrikaners vallen wel op doordat ze stevig zijn en velen hebben een baard. Ze zijn erg aardig tegenover ons. Na het bezoek rijden we naar de superspar voor nog wat boodschappen. Simone rijdt weer behendig door het verkeer. We keren terug naar de boerderij voor een lunch. Na de lunch gaan we even naar Chanteclear. Om 17.00 uur zijn we uitgenodigd voor de braai op de boerderij. Andere gasten zijn Herman, Marius en Melanda. Herman moet morgen (maandag) geopereerd worden. We bidden in een kringgebed dat God met hem zal zijn in het ziekenhuis. Marius en Melanda wonen op een plaas niet ver van Wiebe en Simone. Zij moeten echter om bij elkaar te komen wel een eind omrijden. Zij hebben een bewogen geschiedenis. Marius had een baan bij de posterijen maar moest toen de apartheid voorbij was wijken voor een donkere collega. Hij kreeg bij zijn ontslag geld mee en kocht een kleine plaats. Hij heeft varkens en verbouwd tomaten. Hij support het eindejaarsfeest elk jaar met tomaten. Melanda werkt bij de bloedtransfusiedienst in East London. Zij is zo gespecialiseerd dat ze mocht blijven op haar werk omdat er geen vervanger was. Ze hebben 3 kinderen waarvan de middelste, een zoon vorig jaar is doodgereden bij Johannesburg waarbij de dader is doorgereden en tot op heden onbekend is gebleven. Ze hebben ook een woning in Gonubie die ze verhuren. Zij wonen op de plaas in een heel eenvoudig huis. Herman heeft een oud huis gekocht op een stuk grond 700 km naar het zuiden. Hij wil dit verbouwen en daar gaan wonen wanneer het met zijn gezondheid goed mag gaan. Herman verteld dat hij afstamt van de hugenoten die om hun geloof vervolgd werden in Frankrijk en zijn voorouders zijn in de 17e eeuw naar Zuid Afrika gekomen vanaf Vlaanderen. Om half negen gaan we naar Chanteclear, was een gezellig braai.
 
Zondag 24 november 2019.
 
Een bewolkte dag en gelijk ook wat frisser. We gaan voor de kerkdienst om 09.00 uur naar de NKG kerk. Voorganger Ds. Jurie. Er is geen orgel in de kerk maar een band op het podium. We zitten naast een aardig echtpaar waar we mee aan de praat raken. Naderhand blijkt dat de man de belasting aangifte van Wiebe en Simone jaarlijks gratis doet voor hen. We zingen mooie liederen, geen psalmen of gezangen. Volgens Wiebe is het zelden dat tijdens de dienst de geloofsbelijdenis of de tien geboden worden voorgelezen. Willem de koster herkennen we weer. Wij gaan na de dienst naar de boerderij. Wiebe, Simone en Lisa moeten nog naar het township wat eten brengen. We hebben een heerlijk lunch met soep en broodjes. We hebben weer mooie keukentafelgesprekken en gaan vervolgens naar Chanteclear. Om zes uur gaat Henk nog naar een kerkdienst in de Baptistenkerk van Gonubie. Is een Engelstalige dienst. De kerk staat vlakbij Chanteclear.
 
Maandag 25 november 2019.
 
Stralende morgen, al warm tijdens het ontbijt op het terras. Nog even aan de zee geweest en met Tony gepraat. Om 08.00 uur zijn we al bij de sparsupermarkt.
 
“We komen daar Wiebe al tegen die met de bedrijfsleider de sponsering van het eindejaarsfeest afhandelde. Daarvoor was hij alweer naar de sloppenwijk geweest een tweedehands smartphone te brengen bij een jongen die graag een smartphone wilde maar er nog geen één had. Wiebe verteld over een hutje in de township, een één en twee persoons bed waar op het één persoons bed een oom slaapt op het tweepersoonsbed de moeder en de jongen op de grond. Achter de bedden staat in één hoek een soort kast met de kleren en in de andere hoek een tafeltje met een kookpit. Dat is het hele onderkomen. In het jeugdcentrum ligt hij op een echt bed. Een ongekende luxe voor hem.”
 
We gaan naar de boerderij We zijn er om 10.15 uur. Simone is Lisa halen van haar examens. Wiebe is op de boerderij. We gaan met Wiebe op stap naar Kologna forest voorbij Stutterheim via de N6. De hoofdweg die uiteindelijk naar Bloemfontein leidt. We gaan wandelen in de forest via een trail. We rijden via Beacon Bay langs de school van Lisa. De weg glooit door het landschap. We passeren meerdere townships. Ter hoogte van de townships zijn er donkere plekken op de weg met ruw asfalt. Tijdens protesten vanuit het township worden daar autobanden verbrand. We rijden door de East Cape met afslagen Berlin, Frankfurt en Hannover. Nogal een Duits gebied. De afstand naar Stutterheim is ongeveer 80 kilometer. Ineens verandert het landschap en verdwijnt het groen en wordt het droog en dor. We komen door een gebied waar geen regen is gevallen zoals dat wel is gebeurd in Gonubie. Het vee loopt te zoeken naar dor gras. Wiebe vertelt dat veel boeren ten einde raad zijn door de langdurige droogte en hun vee moeten weg doen. Het ruwvoer wordt erg duur. We rijden door Stutterheim met mooie wat vervallen Afrikaanse huizen. Buiten Stutterheim wordt het landschap bergachtig en rijden we door een bos over een gravelweg, het Kologha forest. Rox de hond is ook mee en we beginnen met een wandeling op een korte trail. Een mooi pad over een houten brug. Langs en onder stroomt een beek, we gaan richting een waterval. Aan alles is te zien dat het droog is en dat er weinig water is. Er zijn nog meer bezoekers met twee honden en deze kleinere honden hebben snel vriendschap gesloten met Rox. Ze blijven Rox volgen ondanks geroep van de eigenaren van de honden. We komen bij de waterval en Wiebe en ik gaan nog een pad hoger. Dan keren we terug en maken op de terugweg een verdere rit door de bos en countryside over een gravelweg. We stoppen op een mooie plaats waar vakantiehuisjes staan met een mozaïek kunstzinnig achtig gebouw, eigenaar een afrikaan genaamd Allen, een bekende van Wiebe. We eten wat bij Allen en ontmoeten een Nederlands stel wat een reis maakt door Zuid Afrika. Wat een mooie plaats en wat een rust. Ooit heeft hierbij ook een hotel gestaan wat is afgebrand. Het geheel doet Beiers aan. En het is groen hier kennelijk is wel weer voldoende regen gevallen. Ik wandel in de omgeving van Eagles Ridge, country house zoals het complex heet. Bij terugkomst zit er een oude man. Hij blijkt de vader van Allen te zijn. Ik maak een praatje met hem zijn vrouw is een maand geleden overleden en hij voelt zich eenzaam zegt hij. Mooi overnachtingsadres voor reizigers door Zuid Afrika. We rijden verder en gaan via een mooie gravelweg route terug naar de N6 en via Stutterheim gaan we naar het oosten richting East London. Weer valt het dorre land op met koeien zoekend naar voedsel. Aangekomen in Beacon Bay zet Wiebe ons af in een groot winkelcentrum om even rond te kijken terwijl hij Herman bezoekt in het ziekenhuis. Herman is vandaag geopereerd. Het gaat redelijk met Herman. Rond half zeven pikt hij ons weer op en halen we pizza’s, we gaan thuis pizza’s eten.
 
Dinsdag 26 november 2019.
 
“Vandaag zijn we op de boerderij en maken er een relaxte dag van. We praten over hun werk voor JTRM, de mooie dingen. De dingen die minder goed gaan waar ze tegen aanlopen, die wij deels met hun hebben kunnen delen. Hun eigen situatie, Lisa met haar studie en hoe verder? Ik ben erg blij dat we met Wiebe en Simone een stukje hebben kunnen oplopen in hun leven in Zuid Afrika. Ze waren heel open. We hebben nog meer respect gekregen voor hoe ze hen leven inrichten om zo goed te doen voor de naaste. Ze bemoedigen de kinderen om verantwoording te nemen, planning te maken in hun leven en uit te voeren. Problemen op te lossen en in teams te werken en om leiding te nemen. Kinderen die een grote kans maken in ganges en criminaliteit terecht te komen veranderen daardoor hun keuzes. Maar soms is het best moeilijk voor de kinderen het vol te houden en er is soms terugval in gedrag en keuzes bijv. Door de groepsdruk in de sloppenwijk. Maar het is mooi te zien wat God doet, hoe kinderen sterker worden en goede keuzes maken. Hoe kinderen boven de wereld van het township kunnen uitstijgen. Nederig zijn en wandelen met God. Zo zou ik het leven van Wiebe en Simone willen typeren. Geen eigen zorgen maken want God zorgt. Je leven in Zijn handen leggen. En bij een dergelijk overgave gebeuren er dingen die wonderbaarlijk zijn. Ze zeiden over de 14 dagen dat we er waren tegen ons, we hebben het gevoel dat we er met jullie ook niet alleen voor staan. Mooi was dat.”
 
Woensdag 27 november 2019.
 
Het is vandaag de laatste dag, morgenvroeg om 09.00 uur vertrekken we vanaf het vliegveld van East London. Het is weer een zonnige dag, heerlijk weer. Het is rond 10.00 uur al warm op het terras bij Chanteclear. Na de lunch gaan we naar de boerderij om vanmiddag wat leuks met Wiebe, Simone en Lisa te doen. We gaan Quarts rijden in het Areenapark niet ver bij hun vandaan. In het park lopen ook zebra’s en giraffen. De laatste hebben we echter niet gezien. Na een instructie hoe te rijden op deze vehicles rijden we door het park achter een gids aan. We stoppen voor de foto’s bij de zebra’s en ook bij struisvogels. Het bedienen van de Quarts is eenvoudig en we toeren met een rustig gangetje rond. Leuk om even te doen. Na ongeveer een halfuur zijn we weer bij het startpunt. Wiebe en Lisa gaan nog een snel rondje doen. Mooi om zo met z’n allen te relaxen. Het park ligt aan een rivier met mooie bomen en mooie plekjes. We maken foto’s aan de rivieroever en zien o.a. nog een mooie bloeiende Jacarandaboom. We stappen in de auto en rijden naar Beacon Bay waar we gaan midgetgolfen. Een leuke baan met verschillende hoogten. We zijn de enige en hebben alle gelegenheid om ons wat te concentreren wat wel nodig is vooral voor de gasten uit Nederland. Tenslotte gaan we uit eten in een naast de midgetgolfbaan gelegen restaurant. Het was gezellig Daarmee sluiten ons ons verblijf in Gonubie met Wiebe, Simone en Lisa af. We rijden rechtstreeks naar Chanteclear. We praten nog even met Tony en Stella en bedanken hun hartelijk voor alles wat ze voor ons hebben gedaan. Aardige mensen en we nemen warm afscheid.
 
Woensdag 28 november 2019.
 
Dag van vertrek, we hebben om 07.00 uur afgesproken bij de oprit van de N7 met Wiebe en Simone en Lisa. Wiebe zal ons naar de airport brengen. We ontmoeten elkaar en we nemen warm afscheid van Simone en Lisa. Dank, dank voor alles, alles is gezegd het was heel erg goed. Lisa gaat vandaag voor het eerst werken in het pannenkoekrestaurant. We geven het stuur van de Nissan over aan Wiebe en gaan richting airport. We doorkruisen daarvoor de stad East London want de airport ligt aan de andere kant van de stad. Wiebe heeft een kartonnen doos achter in de auto liggen want hij gaat nadat hij ons heeft afgezet een haan halen op een plaas achter het vliegveld. De huidige haan loopt wel trots over het erf van de boerderij maar hij doet niet voldoende zijn best om voor nageslacht te zorgen. Ik was nog even graag meegegaan maar de tijd van vliegen dringt. Wiebe brengt ons in de vertrekhal en zorgzaam als altijd helpt hij nog even met het inchecken. We nemen afscheid van Wiebe en zeggen tegen elkaar: “Alles is gezegd, all the best, Gods blessings.”Ik zie hem lopen naar de exit, baard, mager, ruige haarbos, Afrikaner, geweldige kerel. “Vader van de kinderen in de township.” Met Simone en Lisa, prachtige mensen! Helden in het Koninkrijk. Dan is hij weg en wij beginnen aan de reis naar Nederland. We lopen naar de controles en dan naar de gate. Om 08.40 uur is het boarding in een vliegtuig van British Airways. Het is een anderhalf uur durende vlucht naar Johannesburg voor de overstap en we kijken uit over Zuid Afrika. De dorheid van het land door de droogte, de bergen en ravijnen. Bij het naderen van het vliegveld van Johannesburg wordt het groener. We vliegen weer dwars over deze grote stad. Na de landing gaan we met de bus naar het stationsgebouw. Eerst maar aan de koffie. We vliegen pas om tien voor acht in de avond met Air France naar Parijs. Dus we hebben ruim de tijd en het is gezellig op de luchthaven. Uiteindelijk checken we in voor de vlucht met de A 380 voor een nachtvlucht naar Parijs, ongeveer 9 uur vliegen. Tot ziens Zuid Afrika.
 
Wiebe en Simone leven van giften en donaties. De Stichting Jesus The Rock Missions doet niet aan fondsenwerving in de overtuiging dat God zorgt. Deze overtuiging wordt al 20 jaar bevestigd. Er is in al die tijd hierin voorzien. www.jesustherockmissions.com

Deel dit bericht: